Op hoge hakken door de sneeuw

Op hoge hakken door de sneeuw

Ik kijk op teletekst, ik luister naar de weerman op de radio en ik check weeronline. Ze zeggen allemaal hetzelfde: het gaat sneeuwen. Ik vind sneeuw leuk. Als ik op wintersport ben of als ik lekker warm binnen zit bij de openhaard en ik zie de vlokken langs het raam naar beneden dwarrelen. Maar niet als ik een afspraak heb, waar ik een uur voor op de motor moet zitten.

Met tegenzin tik ik ov9292 op mijn computer in. De NS kondigt al een aangepaste dienstregeling aan. Zucht. De trein van Amsterdam naar Wijchen doet bijna twee uur over een rit, waar ik met de motor twee uurtjes over doe. Er zit niets anders op, dan me erbij neerleggen. Maar dan zie ik ook meteen een groot voordeel van mijn treinreis en ik trek gelijk mijn stoutste schoentjes uit de kast. Wat zijn ze mooi!

De volgende ochtend kijk ik naar buiten maar ik zie niets. Geen regen, geen sneeuw, niets. Ik besluit niet eigenwijs te zijn en mijn vriend zet me af bij Centraal Station. We kussen, hij zwaait en kijkt me na. Volgens mij kijkt iedereen naar mij. Naar mijn killer heels.
De treinreis verloopt voorspoedig. Ik kan zitten, er is WiFi, mijn buurman geeft me zijn krant als hij hem heeft gelezen en buiten raast het landschap aan me voorbij. Ik vraag me af waar die treinreizigers allemaal over klagen. Zuurpruimpjes en zeurpieten zijn het.

Ik stap een keer over in Utrecht en nog een keer in Den Bosch. Als ik daar het perron opstap, zie ik mensen met snowboots, paraplu’s en dikke mutsen. De trein zet zich in beweging voor het laatste stuk. De lucht is grijs, sneeuw dwarrelt eerst nog naar beneden maar al snel lijkt het alsof we in een sneeuwstorm terecht zijn gekomen. Krakerig klinkt een stem door de intercom als we middenin het winterlandschap stil komen te staan. Het is slecht te verstaan. Iets met storing, wissels en bussen. De mensen om me heen beginnen allemaal tegelijkertijd te mopperen, te appen en te bellen.
‘Wat nu?’, vraag ik aan mijn buurman.
‘Zoals altijd’, zegt hij.
‘Met een bus verder?’
Mijn buurman kijkt naar buiten en zijn zucht klinkt als die van een ervaren zuchter. Een NS-zuchter. ‘Met de bus. Maar eerst naar de bus lopen, zo te zien.’

Even later staan we met zijn allen te wachten tot de deuren –ook al met een zucht- opengaan. De eerste mensen stappen uit in the middle of nowhere. Spoorwegpolitie staat klaar om ons op te vangen en te zorgen dat niemand op de rails gaat hangen. Ik zie hoe de kudde een agent volgt door het winterlandschap. Hun schoenen zakken diep weg in de sneeuw en ze laten een spoor van voetstappen achter.
Ik kijk naar mijn schoentjes en stel het uitstappen zo lang mogelijk uit. Tien minuten lopen op deze hakken, is al een uitdaging. Maar in de sneeuw? Onmogelijk!

Dan trekt iemand me aan mijn hand en ik zie mijn buurman van daarnet buiten bij de deur. ‘Dat wordt natuurlijk niks met die blote voetjes van jou,’ zegt hij en hij zucht niet maar hij lacht. Een leuke lach. ‘Spring maar achterop’, zegt hij en hij draait zijn rug naar me toe. Ik kijk om me heen en de mensen naast me knikken me bemoedigend toe. Doe maar, ga dan, zeggen ze.

Ik voel me opgelaten als ik hem bij zijn brede schouders pak en mijn benen om zijn middel sla. Hij pakt mijn benen stevig vast en begint te lopen. Hoog en droog word ik in een draf langs de berm geloodst. Het lijkt hem geen moeite te kosten en als ik me eraan overgeef, voel ik me weer even een klein meisje. Na tien minuten stevig lopen, bereiken we de bus. Voorzichtig zet buurman me op de grond.

Met een uur vertraging zit ik tenslotte bij mijn BFF naast de kachel in de woonkamer. Ik trek mijn killer heels uit en vraag om een paar sloffen. ‘Mooie schoenen’, zegt ze en ze wijst naar mijn schoenen. ‘Die moeten mooi blijven.’

7 praktische tips om overeind te blijven

Helaas bestaat de wereld niet uit louter galante mannen. Daarom verklap ik je mijn 7 beste tips om ontspannen op je hoge hakken door de sneeuw te lopen.

  1. Zorg dat je voeten heel stevig in je schoenen zitten. Trek geen pantys aan maar sokjes of kousen met een stroef zooltje.
  2. Draag schoenen of laarzen met naaldhakken. Je staat steviger als je bij elke stap je hakken een beetje kunt vastzetten in de sneeuw.
  3. Loop rechtop, trek je buikspieren aan en richt je schouders naar achter. Dat maakt stabiel en geeft een zeker gevoel. Als je bang bent om te vallen geef je die twijfel ook door aan je lijf. De kans dat je valt wordt groter.
  4. Kijk ver vooruit zonder je blik te fixeren. Op je hoge hakken door de sneeuw lopen is spannend en je bent geneigd om juist dichtbij en naar beneden te kijken. Niet doen. Het is net als in de auto: vooruit kijken maakt dat je een goede voorspelling van de weg en omgeving kunt maken. Dat maakt rustig en zo kun je vooruitlopen op situaties die in de weg kunnen zitten. Paaltjes waar je omheen moet lopen bijvoorbeeld.
  5. Zijn je hakken echt heel hoog? Hang dan een beetje naar achter om tegenwicht te bieden.
  6. Loop rustiger dan normaal want elke stap is een gok. Zet eerst je voorvoet neer. Voel de ondergrond en zet dan pas je hak neer. Als je eerst je hak neerzet is de kans dat je onderuit gaat veel groter.
  7. En ben je samen? Vraag een arm. Maar: een arm (of mouw) is er alleen voor de balans. Niet gaan hangen want als jíj glijdt, glij je waarschijnlijk samen.

Footlogics heeft zooltjes in haar assortiment waarmee je pijnloos op je hoge hakken loopt. Oók door de sneeuw. Wil je meer weten? Klik hier.