Een saai feestje en een schoenenbakkerij

We zijn uitgenodigd door een belangrijke relatie van J. voor een kerstdiner. Geen gewone borrel waarbij iedereen na een paar glühwein onstabiel tegen de gehuurde statafels hangt om in evenwicht te blijven. Geen kantoorborrel waarbij de helft van de kerstpakketten verloren in een hoekje van de zaal blijven staan vanwege tijdelijk geheugenverlies van de werknemers.

Nee, een heus diner met alles erop en eraan.

We nodigen u graag uit om een toast uit te brengen op het succesvolle jaar dat achter ons ligt en het nog mooiere jaar dat komen gaat. Om de feestelijke sfeer te bekrachtigen zal de avond muzikaal omlijst worden met livemuziek.

Dresscode: feestelijke kleding.

 Feestelijk kleding! Dat is aan mij wel besteed. Ik pak graag uit met glans en glitters en een beetje bloot. J. kijkt over mijn schouder mee als ik op de bank zit met de laptop op schoot om een spetterend jurkje uit te zoeken. Ik bekijk een loeistrak jurkje met een split waaraan geen einde lijkt te komen.
‘Ho, ho, ho,’ zegt J. ‘Dat kun je écht niet dragen bij die lui. Ze zijn saai, serieus en veel te oud om dat te kunnen waarderen.’

Saai, serieus en oud? Ik heb gelijk minder zin om mee te gaan naar het diner. Ben benieuwd of er een tafelschikking is. Zal je zien dat ik tussen twee zuurpruimen in moet zitten. J. ziet dat mijn gezicht betrekt.
‘Het is écht belangrijk voor mij, Moniek. Doe het voor mij… dan mag je vanavond wel iets leuks aantrekken.’ Hij lacht ondeugend.
‘Oké,’ zeg ik. ‘Ik bedoel: oké, ik trek wel iets saais aan.’

Omdat ik verder geen moeite meer hoef te doen voor een stunning dress, houd ik tijd over voor mijn favoriete bezigheid: hoge hakken kijken. Ik heb een paar favoriete web-adresjes waar ik dolgelukkig én hebberig van word. Ik heb geen mindfulness of meditatie nodig. Geef mij mijn portie hoge-hakken-kijken en ik vergeet de tijd en verlies mezelf volledig. Helemaal in het nu.

Maar dan gebeurt het: ik word verliefd.

Verliefd op een paar high heels die eruit zien om op te eten. Écht. Bij shoebakery.com verkopen ze de mooiste handgemaakte pumps (minimaal 10 cm) , natuurgetrouw vormgegeven als ijs of taart. Inclusief toefjes room, snoepjes, smeltende randjes en oreo-koek.
In de Ice Cream Collection val ik als een blok voor de Vanilla Ice Cream Heels. Maar even later zit ik kwijlend achter de laptop bij het zien van de Triple Chocolate Heels in de Cake Collection.

Ze zijn zó fantastisch dat ik ze moet hebben en de prijs kan me niks meer schelen. Ik heb net geld uitgespaard omdat ik geen jurkje heb gekocht, maak ik mezelf wijs. Ik klik nog even op de about-page.
‘My love for shoes came with the passion for being unique. I love shoes and sweets so why not put them together?

 All our products are handmade. Every last detail is paid attention to. We can create custom one of a kind designs to suit your needs or we can create a copy of something you have seen in our gallery,’  zegt ontwerper Chris Campbell. Dit moet wel mijn soulmate zijn.

Stilletjes pak ik mijn creditcard uit mijn tas en plaats mijn bestelling. Met een levertijd van 3 weken, zijn ze nog net op tijd voor het feest binnen. Ik zeg niets tegen J., maar heb nu al plezier. Op het feest zal ik verschijnen in dat keurige beige niets-op-aan-te-merken jurkje. Netjes maar niet sexy. Beschaafd maar niet opvallend. Braaf en saai.

Maar… daaronder trek ik mijn waanzinnige nieuwe Triple Chocolate Heels aan. Ik zie mezelf al rechtop lopen tussen de levenloze advocaten en juristen. Zo’n aardige vrouw, die vrouw van J. Totdat ze naar mijn voeten kijken en hun hart overslaat van schrik!Ik heb zo’n pret in mijn eentje, dat ik besluit dat het óók voor J. een verrassing moet zijn.

Hij vind het niet gek dat ik bij vertrek mijn snowboots aantrek onder mijn keurige beige niets-op-aan-te-merken jurkje. Ik trek wel vaker mijn high heels pas aan als we er bijna zijn. ‘Je ziet er goed uit,’ zegt hij goedkeurend als hij me van boven tot onder opneemt. ‘Dank je,’ glimlach ik.

In de auto bereid hij me voor op wat er gaat komen. Aan wie hij me zal voorstellen en wat ik wél en wat ik vooral niet moet zeggen. Smeuïge roddels ontbreken. Het wordt echt saai.
J. zet de auto voor de ingang van een prachtige versierde entree. Ik zie hoge hakken en lange jurken naar binnen gaan. ‘Stap jij maar vast uit, dan zet ik de auto even weg.’ De lieverd.
Ik graai achter mijn stoel naar mijn tasje met chocoladeschoentjes. Niks.
Ik voel onder mijn stoel. Niks.
J. doet het lampje aan en samen kijken we de auto rond. ‘Jij had toch..?’ zeggen we in koor.

De avond die volgt duurt lang. Héél lang. Maar ik heb het overleefd. Waarschijnlijk omdat ik zo lekker stevig in mijn schoenen stond 😉